Deyip hızla arkasını döndü, hayal kırıklığı ile doluydu, gözleri yaş akıtmak için delice çırpınıyordu. Ahmet Bey kolundan tuttu, baba kızın gözleri buluştu.
"Ada dur dinle beni" dedi, genç kız kafasını iki yana salladı, dinlemeyi de yapacağı açıklamayı duymayı da istemiyordu. Yanaklarından hızla yaşlar süzüldü, daha fazla direnemiyordu.
"Sen..” deyip sustu Ada, bakışlarını babasının gözlerinden ayırdı, “Benim kahranımdın baba ama..” yanağını elinin tersiyle sildi, “Ama kötüler, acımasızlar kahraman olamazlar.” Babasının sıkıca tuttuğu elini hızla çekip arkasını döndü.
Annesinin bakışları altında koşarak odasına girip kapıyı sertçe kapattı. Kilidi titreyen parmaklarıyla kapatırken gözyaşları durmak bilmiyordu, babası nasıl yapardı, nasıl birinin canını böylesine yakabilirdi.
Olduğu yer
