1.5 ay sonra
Almila'yı emzirdikten sonra yorgun bir şekilde yatağa uzandım. Gözlerimi ilk başta kapatsam da üzerimde bir bakışın ağırlığı olduğu için mecburen geri açtım.
Kaan pusuya yatmıştı, beni bekliyordu sanki. Onu böyle süründürmek hoşuma gidiyordu nedense, bu yüzden bu süründürmeye devam etmek için arkamı dönüp uzandım.
Gözlerimi yumup beklemeye başladım, zaten daha birkaç saniye olmuşken beni belimden sarıp kendisine yasladı iyice.
"Benden tam olarak ne kadar daha kaçacaksın sevgilim? Benim sana dokunmadan dayanamadığımı bilmiyor musun sen?"
Onun beni sarışıyla vücudum sımsıcak kesmişti, bunu belli etmemeye çalışarak gülümsedim.
"Kaçmıyorum ki hayatım, sadece biraz yorgun hissediyorum kendimi. Sanırım birkaç ay daha dinlenmem gerekiyor!"
Ben bunu söylediğim an yüzümü tutup
