Yasemin’den;
Sare bayıldığında sabrım taştı. Artık evde zaten kimse olmamasına rağmen kıza sofra kurdurmuştu. Ben, yengem, annem hatta Ayşe’ni de oturttu. Erkekler çoktan çıkmıştı. Sandalyeden fırlayıp yetiştim.
“Haşim, arabayı getir!” diye bağırdım.
Ama annemin sesi gürledi:
“Hiçbir yere gidilmeyecek! Bu konaktan el arabası bile çıkmayacak!”
Öfkeyle ona döndüm. “Kız ne halde! Görmüyor musunuz?!”
“Sus! Şimdi böyle çıkarsa çok dedikodu olur!”
Sözleri kanıma dokundu. O an cebimden telefonu çıkarıp Kutay’ı aradım. Sesim titriyordu:
“Kutay… çabuk gel! Sare bayıldı, ne olduğunu bilmiyorum. Ne olur çabuk ol!” Bacağından sızan kanı gördüğümde içim parçalandı.
Dakikalar sonra Kutay kapıdan içeri girdi. Gözlerinde öyle bir kararlılık vardı ki annem bile geri çekildi. Sare’yi kucağına aldı,
