Yasemin’den;
Arabama atlayıp hızla uzaklaşırken kalbim sanki göğsümden sökülüyordu. Direksiyona sıkı sıkı sarılmıştım, nefesim kesiliyor, gözlerim yanıyordu. Yeniden birine güvenip hata mı etmiştim? Belki de evet… Belki de en büyük hatam, Kutay’a bu kadar inanmak olmuştu.
İçim yanıyordu neye, kim bilir. Onun bana ihanet ettiğini düşündüğüm için mi, yoksa hâlâ onu bu kadar sevdiğim için mi… Bilmiyorum.
Aynadan baktığımda siyah bir aracın yaklaştığını gördüm. Kalbim hızlandı. Farların ışığı gözümü aldı, direksiyonu daha sıkı tuttum. “Lütfen git, Kutay…” dedim kendi kendime, ama içimden geçenleri duyar gibi hızlandı.
Bir anda arabası yanıma geldi. Camını indirmişti. Rüzgâr sesiyle karışan sesi yüreğime saplandı:
“Yasemin! Durdur şu arabayı da konuşalım!”
Sanki hiçbir şey olmamış gibi… S
