Ahırlara ulaştıklarında atları tek tek inceleyen Anna, Andrew’un “Atımız hazır, istiyorsan yola çıkabiliriz,” diye araya girmesiyle arkalarındaki büyük ve güçlü olduğu her halinden belli olan ata baktı. O kadar siyah tüyleri vardı ki atın neredeyse laciverte yakın bir rengi vardı.
“Benim atım nerede peki?”
“Yolumuz biraz uzun, yorulabilirsin,” diye yanıt verdi Andrew kızın sorusuna.
“Güneşin doğduğu saatten battığı saate kadar at sürdüğüm zamanlarım oldu benim, o kadar uzun mu yolumuz?”
Andrew, kızın başka bir ata binmesini istemiyordu. Ne kadar bu konudaki yeteneklerini bilmese de kızın yorulmasın istemiyordu. ‘Başka bir nedeni yok yani?’ diye soran iç sesine ‘Lanet olsun! İşime karışma!’ diye cevap verdi. ‘Defol git beynimden!’ ‘Beni kardeşini kovduğun gibi kovamazsın, ben senin
