Akşam saatlerinde yorgunlukla kendisini yatağına atan Keira gün boyu hazırlıkların en iyi şekilde olması için uğraşmıştı. Böyle zamanlarda annesinin yıllardır bu yaşama nasıl ayak uydurduğunu düşünür ve onun sabrına hayran kalırdı. Kısa süre sonra yorgunluktan uyuyamamak diye bir deyim olması gerektiğini düşünürken yatağında kıvranmayı bırakıp balkona çıktı. Ay, yarın geceki dolunaya hazırlık yapıyordu. Ufaktan kara bulutlar sarmıştı etrafını. Yağmur yağacağa benziyordu. Keira yaz yağmurlarının kutsallığına değinen bir şiir okuduğunu hatırlıyordu.
En görkemli gecelerin
sahibiymişcesine duran ay
bir bozgunla iniyor tepeden
rahibelerin mistik ezgisi
rüzgarın tozuna karışıyorken
Çöllerin kavuran kumu
hasret duyarken bir damla suya
kadim büyücülerin attığı nara
Tanrı'nın gökten indi
