Evren'in de en az benim kadar şaşkın olduğunu biliyordum hatta kafası benden de karışıktı. Parmağımı yavaşça çocuğun avucunun içerisinden çekerken kendimi susturmaya çalıştım, Ateş'in bakışları yüzümdeydi hissedebiliyordum. Başımı yavaşça kaldırıp kahve gözlerine bakmak istediğimde bana hızla adımladığını gördüm, ufak bir korku omuzlarıma çarparak geçti ve geriye doğru kaçacak gibi oldum fakat Ateş beni şaşırtacak bir hamlede bulunarak kollarını bedenime sardı.
Bakışlarım kocasına bakan kıza kayarken ellerim iki yanımda ne yapacağını bilemez halde hareketlendi.
"Ateş..." dedim kız başka yöne bakarken "Ne yapıyorsun?"
"Seni o kadar merak ettim ki," dedi bir baba ve eş olduğunu unutmuş halde.
"Yaşamıyor olmandan çok korktum."
Evren sinirleri bozulmuş bir şekilde onu omzundan itekled
