Merih'in yüzünde oyalanan bakışlarım, gözlerindeki korkuyu bu kadar mesafeden bile görebiliyordu. Neden bana bir kabusmuşum gibi bakıyordu? Ona doğru bir adım attığımda temkinli bir şekilde geriye doğru adımladı, bir şeyler söyledi ama dudaklarını okuyamadım daha çok mırıldanır gibiydi. İkinci bir adımı attığında etrafına bakındı, sanki başı dönüyordu ve bir şeylere tutunmaya ihtiyacı vardı, yalpaladı.
Onu buluğum günü hayal ederken hep sevineceğini düşünmüştüm, Ateş'i sonra da onu gerçekten bulana dek. Belki de onları hiç aramamalıydım, Ateş'i görmemiş gibi yapmalıydım.
Arkasını dönerek davetlilerin olduğu yönün tersine doğru ilerledi, birkaç saniyelik şokun ardından gururumun çivili ayakkabılarını omuzlarımdan itekledim ve koşar adımlarla arkasından gittim.
Beni öylece savuşturamazdı,
