KUMSAL
Çaresizlikle öfke arasında kalmak değişik bir duyguydu çünkü ben kolay kolay öfkelenen biri değildim. Sanırım zaman içinde içime kapandıkça, öfkemi de dışa vurmayı bir noktada bırakmıştım.
Kartal, kızımı bırakıp gidemeyeceğimi bildiği için topu bana atıyor, kendini olayın içinden sıyırıyordu. Oysa gitmek istesem bile gitmeme izin vermeyeceğini o da, ben de biliyorduk.
Onun yanında kendimi tuhaf hissediyordum. Kendime bir kabuk yaratmak ve o kabuğun içine çekilerek saklanma isteğim devasa bir boyuta ulaşıyordu.
Tanımıyordum. İnsanların anlattıkları dışında onu gerçekten tanımıyordum ve bu durum daha fazla geri plana çekilmeme sebep oluyordu. O gece sarhoş olmasaydım konuşacağım bir insan bile değildi mesela. Yeni insanlarla tanışma konusunda pozitif biri değildim çünkü…
“Şöyle y
