Aynı gün iki beklenmeyen karşılaşma ve yüzleşme fazlasıyla ağır gelmişti...
Otobüsün gürültüsüyle çöktüğüm yerden zoraki şekilde doğruldum. Sanki boşlukta yürüyormuşum gibi nereye bastığımı bilmeden otobüse bindim. Yalpalayarak arkaya ilerlerken, bir genç kızın oturduğu koltuktan kalkıp oturmam için bana yer göstermesiyle ruhen bitik halimin yüzüme yansıdığından emin oldum.
Avucumda sıkı sıkı tuttuğum kağıt parçası; bir köz parçasını avuçlamaktan farksız, yakıcı bir gerçekti. Çöpe atarak kurtulamayacağım da besbelliydi. Zihnimi ele geçiren kesif korku beni bulunduğum ortamdan koparıp koca bir boşluğa atmıştı. Öyle ki; ineceğim durağı dahi unutup aynı zamanda otobüslerin hareket noktası da olan son durakta bulunduğumu, şoförün seslenişiyle fark ettim.
Dalgınlığım sebebiyle eve ulaştığım
