Gözlerimi kapatıp sonsuz bir teslimiyetle gövdesine doladığım kollarım, göğüs kafesiyle temas eden sol yanım dile gelse sevinç çığlıklarıyla yeri göğü inletirdi. Durmasını dilemek, zamanı durdurur muydu şu lahza!...
Boynuna gömdüğüm başımı kaldırıp gözlerimi araladığımda Yılmaz'ın arkasında kalan insanların davranışlarındaki tuhaflık ilk gözüme çarpan şey oldu. Gözlerimi büyüten olağanüstü durum; adeta ağır çekim bir kayıt izliyormuşum gibi yavaş hareket ediyor oluşlarıydı.
Ayaklara taş bağlanmış gibi atılamayan adımlar, ağızlara bir türlü götürülemeyen bardaklar, çiğnenmekten yutulma aşamaşına geçemeyen lokmalar, sözcükleri diken sarmış gibi ağızdan çıkmak ve çıkmamak arasında mütereddit devinimleriyle konuşma kaçkını dudaklar, alt ve üst kirpiklerin arasında dağlar kadar mesafe varmışç
