Odama geçip ışığı yakmadan pencereden baktığımda gitmek için işaretimi bekleyen Yılmaz'a el salladım. Kendisi de bana el sallayıp kaskını başına geçirdi ve motorunu hareket ettirip gözden kayboldu. Günlerdir içime kök salmış tüm hüzün dikenlerini yalnızca birkaç dakika içinde budayan Yılmaz, göğüs kafesime yepyeni bir heyecan ekmişti.
Yaşadığım mutluluk beni öyle hafifletti ki; ayaklarımın yerden kesildiğini hissediyordum. Bu tatlı heyecanların insan kaç yaşına gelirse gelsin hep ilkmiş gibi ve insanı hep ergen çağlarında hissettirdiğinden şu dakika emin olmuştum.
Gülümseyerek perdeyi çektiğim esnada arkamdan gelen tanıdık sesle anlık irkilme yaşasam da derin bir nefes alıp rahatlamayı başardım.
"Safiye..."
Günlerdir ortada olmayan sevgili Gölge, yeniden odamı mesken tutmuştu! Bakalım
