Deren gözlerini açtığında, bodrumun loş karanlığına karışmış o keskin soğuk artık tenine işlemiyordu. Şubat ayının ayazı, zamanla bedeninin bir parçası olmuş gibiydi. Ne eskisi gibi titriyordu ne de üşüyordu… Sanki soğuğun kendisinden geçip ruhuna yerleşmiş hâline alışmıştı.
Yer yatağından doğrulurken kaslarında bir ağrı vardı, ama bu ağrı artık yabancı değildi; günlerdir ona eşlik eden yorgunluğun doğal bir parçasıydı. Derin bir nefes aldı. Göğsünde bir şeyin eksik olduğunu o an yine hissetti.
Emir…
Annesinin nefesini bile tanıyan o minik ses…
Günlerdir sustuğu için Deren’in içi daha da boşalmış gibiydi. Emir yoktu. Ve Emir’in yokluğu, soğuklardan daha çok üşütüyordu onu.
Deren ağır adımlarla bodrumun köşesindeki küçük lavaboya yöneldi. Önce ihtiyaçlarını giderdi, ardından çatlamış e
