Kapı gıcırtıyla kapandığında içimde bir şey de kapandı.
Sanki o ses, geride bıraktığım her ihtimali mühürledi.
Gelinliğin eteklerini parmaklarımın arasına sıkıştırmıştım. Kumaş avuçlarımda buruşuyor, nefesim düzensizleşiyordu. Kaçacak yerim yoktu; bunu en başından beri biliyordum. Yine de insan, bilse bile umut etmeyi bırakamıyor.
Aram ağır adımlarla yanıma yaklaştı. Her adımında odanın havası biraz daha daraldı. Karşıma dikildiğinde başımı kaldırmak istemedim ama bakışlarını üzerimde hissediyordum; bir yük gibi, bir gölge gibi.
Eğildi. Yüzü yüzüme yaklaştı.
“Hazır mısın bu geceye, Awesta Ezdinşer?”
Sesindeki soğukluk, söylediklerinden daha keskindi.
Hazır değildim.
Hiçbir zaman hazır olmamıştım.
Boğazımdan zorla bir ses çıktı.
“Ben - be- ben Hayır…”
Cevabım onu durdurmadı. Ceke
