Mayonez'den,
Okul kapısından çıktıktan sonra duvara yaslanıp İlayda'yı beklemeye başladım. Beklerken aklıma düşen -gerçi oradan hiç çıkmıyor ama- kişiye mesaj atmak için telefonu elime aldım.
Ben: Sınav nasıldı çukulatam?
"Kiraz?" Duyduğum sesle refleks olarak kafamı kaldırdım ve gördüğüm yüzle kaskatı kesildim. "Kirazdı değil mi?"
Ah ismim ağzında ne de güzel duruyordu. İsmimi onun ağzından duymayalı uzun zaman olmuştu çünkü eskiden de bana ismimle seslenmezdi. Ama şuan...
İki hafta önce aynı masada oturduğu kızın -benim- ismini tam çıkaramıyordu. Bu iyiydi. Demek ki kızların ismini ezberlemiyordu.
Allah'ım ısıracağım!
"E-evet," diyerek yanıtladım sorusunu. Sevdiğim gözlerine bakarken titremeden konuşmak benim için o kadar imkansızdı ki. Bir de sesimi anlamasın diye kalınlaştı
