DEMRE
İçim hala fokur fokur kaynıyordu. Berdan'ın sefil bedeninin parçalara ayrıldığını görmek bile kaynayan kanımı soğutmaya yetmemişti.
Kurtulduğuma inanmak bile o kadar zordu ki, kendimi sürekli etrafa bakarken buluyor, evimin güvenli duvarları içinde olduğumu teyit etmeye çalışıyordum.
Kaç kez sinir boşalması yaşadığımı unutmuştum. İlkini kocamın kolları arasında, ikincisini evimin güvenli duvarları arasında yaşamıştım.
İnsanlar genelde bir olayı yaşadıkları esnada can havlinden olsa gerek dirayetli davranabiliyordu. Belki de karşısındaki insana acizliğini belli etmek istemiyordu. Panik, adrenalin ve daha bilimum duygu ayakta durmasını sağlıyordu.
Her şey bittiğindeyse gerçekliği bir yana, tüm gücü çekilmiş gibi kendini bırakabiliyordu. Herkeste aynı şekilde işler miydi emin değil
