45. BÖLÜM: BEKLEYİŞİN TERBİYESİ
Gün, Elif’in zihninde ağır, yerli yerine oturmuş bir düşünceyle başladı. Gözlerini açtığında ilk hissettiği şey uykusuzluk değildi. Bir tür netlikti. İnsan bazen dinlenmeden de berraklaşırdı. O gün, Elif için öyle bir gündü. Yatağın içinde doğrulmadı hemen. Tavana baktı. O tavan, uzun zamandır aynıydı ama artık başka bir anlam taşıyordu. Eskiden korunaklı sandığı şeylerin aslında ne kadar geçirgen olduğunu fark etmişti. Ve bu fark ediş, onu zayıflatmamıştı. Aksine, omurgasını sertleştirmişti.
Boran çoktan kalkmıştı. Yatak odasından gelen boşluk, bir yokluk hissi yaratmıyordu. Elif için bu boşluk, bir ferahlık alanıydı. Sessizlik artık tehdit değildi. Sessizlik, onun tarafındaydı. Yatağı toplamadı. Bu küçük ayrıntıyı bilerek bıraktı. Çünkü düzen, her şeyin
