55. BÖLÜM: KAN KAYNAR
Ömer haberi tesadüfen almadı. Hayat zaten tesadüf sevmiyordu. Bilerek çarptı yüzüne.
Kafede oturuyordu. Çay içiyordu, soğumuştu. Önündeki telefona bakıyordu ama bir şey okumuyordu. Aklı Elif’teydi. Günlerdir. Haftalardır. Hatta aylardır. İçinden söküp atamadığı tek isimdi.
Yan masada iki kadın konuşuyordu. Kısık sesle başladılar, sonra biri dayanamadı.
“Hamileymiş.”
Ömer’in eli durdu. Çay bardağı havada kaldı.
“Kim?”
“Elif ya. Boran’ın karısı.”
Zaman bir an durdu. Ömer’in beyninde bir şey patladı ama sesi çıkmadı. Kulakları uğuldadı. Kalbi hızlandı. Çay bardağı masaya çarptı, az daha devriliyordu.
“Ne diyorsun lan?” diye döndü istemsizce.
Kadınlar sustu. Baktılar. Rahatsız oldular.
“Pardon,” dedi biri. “Yanlışlıkla…”
Ömer ayağa kalktı. Sandalye devrildi. U
