53. BÖLÜM: KALAN YÜK
Sabah oldu. Oldu ama kimse “günaydın” demedi.
Elif erken uyandı. Aslında uyumadı. Gözleri kapalıydı sadece. Boran da uyanıktı. Nefesinden belliydi. Yan yana ama ayrı ayrıydılar. Aynı yatakta, iki ayrı cephe.
Elif doğruldu.
“Ben kahve yapıyorum,” dedi.
Boran “hı” dedi. O kadar.
Mutfakta fincan sesi geldi. Normal bir sabah gibi davranmaya çalışıyordu Elif. Ama içi öyle değildi. Kafasının içi bağırıyordu. Hamileyim. Kelime hâlâ ağırlık yapıyordu. Dün gece söylenmiş bir şey değildi sanki, yıllardır taşınan bir yük gibiydi.
Boran mutfağa girdi. Sandalyeye oturdu. Kahvesine baktı.
“Şeker koymamışsın.”
“Elim gitmedi.”
“Tamam.”
Sessizlik. Yine.
Boran dayanamayıp konuştu.
“Ben dün saçmaladım.”
Elif kahveyi karıştırmadan içti.
“Yeni bir şey değil.”
“Bak,” dedi Bo
