47. BÖLÜM: BEKLEMENİN ÖĞRETTİĞİ
Sabah, Elif'i bir kararlılık duygusu uyandırdı. Gece boyunca ağırlığın yer değiştirmesi tamamlanmış, içinde yeni bir denge kurulmuştu. Artık yatağın kenarında oturup karar almaktan korkmuyordu. Aksine, bu pozisyon onun için bir gözlem noktasına dönüşmüştü. Kalktı, pencerenin önüne geçti. Bahçedeki nem buharlaşmış, toprak gün ışığıyla birlikte rengini açmıştı. Her şey yerli yerindeydi, ama Elif artık her şeyin yerini sorguluyordu.
Boran'ın odası kapalıydı. İçeriden hiç ses gelmiyordu. Belki henüz uyanmamıştı, belki de uyanık ama hareketsizdi. Elif bunu merak etmedi. Artık Boran'ın iç durumunu tahmin etmek için enerji harcamak zorunda değildi. Bu özgürleştirici bir histi. Kendi kahvaltısını hazırladı, sessizce yedi. Her lokma bilinçliydi. Yemeğin tadına varı
