Karşımda Savaş'la düğün törenimi düzenlememi isterken yüzünde alaya dair tek bir ifade bile yoktu. Samimi bir şekilde gülümsüyordu. Bunu gözlerindeki kaz ayakları yansıtıyordu.
Aklımda ölçüp biçmeye zaman vermeden sordu.
-Prensine güveniyor musun?
Başımı salladım aşağı yukarı.
-Güveniyorum ama...
O da başını salladı benim aksime olumsuz anlamda sağa ve sola.
-"Ama" varsa güvenmiyorsundur. Öyle değil mi? "Ama" kendinden önceki tüm kelimeleri önemsiz kılar.
Derince bir nefes verdim. Doğruyu söylemek gerekirse güvenim ağır basıyordu. Yutkunarak yanıtladım.
-Güveniyorum.
Gülümsedi. Ah, bu gülümsemenin ardından gelecek imalı sözleri şimdiden duyabiliyordum.
-Biliyorum güvendiğini. Sadece senin ağzından duymak hoşuma gidiyor. Bunu daha fazla dile getir ve prensini mutlu et.
