ELİZ
Hayatımın bundan daha kötü olması yemin ederim mümkün değildi. Karşımda iki kişi beklerken on üç kişi görmeyi anca ben başarırdım.
Gözlerimi ovalamam, kafamı sağa sola sallamam da bir işe yaramamış, on üç kişi suratlarında sırıtık bir ifadeyle bana bakmaya devam etmişti.
İki bacağıma birden yapışan iki yeğenimle bir kabusun içinde olduğumu düşünmüştüm. Kabus olsaydı en azından uyandığımda biterdi. Ve ne yazık ki ayakta kabus görmek de olası bir durum değildi.
Şaşkınlığımı üzerimden atmam kolay olmadı.
“Baba,” diye haykırdım. Hepsi nasıl bir günde karar verip bir araya toplanmayı başarmıştı arkadaş? Köyde çay bahçesine giderken bile bir araya toplanmayı başaramayan bu güruh, söz konusu benim hayatım olduğunda bir tabur asker gibi dakik şekilde bir araya gelmeyi başarmış mıydı?
Ş
