BORAN
Eliz’in ailesiyle yediğim ikinci yemek daha rahat ve daha keyifli geçmişti. En azından dün akşamki gibi herkes içimi görmek istercesine gözlerini bana dikmiyor ya da gerilmeme neden olacak bakışlar atmıyordu. Onların yemekteki sessizliğine sanırım ben de alışmaya başlamıştım çünkü Eliz, ailesinde gördüğü alışkanlığı devam ettirdiğinden onunla yediğimiz yemekler de çoğunlukla sessiz geçerdi.
Gözüm bir yandan sürekli Aykan’ın üstündeydi. Gece bitmeden Oğuz denen şerefsiz evladının soyadını öğrenmek istiyordum. Ona olan dikkatli bakışlarıma sonunda daha fazla dayanamayıp “gel, dışarıda bir sigara içelim,” dedi çayını eline alarak.
Çayımı alıp hemen ayaklandım. Sanki Erhan ve İlhan da bu anı bekliyormuş gibi çaylarını alıp peşimize düştüler. Onların Oğuz durumu hakkında bilgi sahibi
