Unutmak...
Tek kelime, üç hece, yedi harf. Bir insanı bu kadar boşluğa iter. Bir insanı bu kadar geçmişe sürükleyebilir. Bir elini kalbine yaslayıp, diğer elini taşa vururken gözleri karabulutun hakim olduğu gökyüzüne dikmiş ve aynı anda yaşların, yüzünün her bir tutamını yıkamasına müsaade etmişti.
Kesik kesik nefesler alıp vermeye devam ediyor, diğer yandan boşluğa yuvarlanmışcasına hareketini kısıtlıyordu.
"Kim?"
Sessiz fısıltısı ortamda dağılıp bir toz bulutuna dönüşmüş, yaşlı gözlerle kendisini sorgular olmuştu.
Kimdi bu Efsun?
Neden hatırlamıyordu?
Kalbi neden bu kadar acıyor, neden bu kadar sıkışıyordu?
"Efsun kim?"
Sessiz fısıltısı tekrar meydana çıkarken, elini daha hızlı yere vurmaya başlamıştı. Sivri uçlu taşların, eldiveni parçalayıp elinde oluşturduğu yaraları öne
