Mezuniyet gecesi için hazırlanırken içinde bir parça bile heves yoktu. Asaf’ı defalarca aramış ama ulaşamamıştı. Tüm cesaretini toplayıp evine gittiğinde annesi üzgün bir şekilde Asaf’ın onunla konuşmak istemediğini söyleyip Yade’nin kalan gurur kırıntılarını da yok etmişti. Kardeşi onunla konuşmuyordu. Evin tüm neşesini sömürmüştü ve en kötüsü de hâlâ ailesine olanları söyleyememişti.
Artık insanların kızmasından bile korkmuyordu. Tek çekindiği bakışlardı. Gözler kalbin aynasıdır diyen her kimse, çok haklıydı. İnsanların o korkunç yüz ifadesinden ve gözlerinde beliren manadan kalplerinden geçeni anlayabiliyordu: Sen bencil, yalancı bir kızsın.
Elbette şu an aynada ona bakan yansıması da aynı şeyi düşünüyordu.
Saçlarını basit bir topuz yapmak dışında hiçbir hazırlık belirtisi göstermeye
