Yade’nin aklındaki şey, şüphesiz tüm onayına rağmen duysaydı babasının hoşuna gitmezdi ama artık gözünü karartmıştı. Zaten niyeti kötü bir şey de sayılmazdı. Tüm gün düşündükten sonra pes etmişti. Uğraşmanın, Asaf’ı daha fazla üzmenin, onu anlamamayı sürdürerek her şeyi daha korkunç bir hâle getirmenin bir anlamı yoktu.
Ona yalan söylemiş, yalnızca kendini düşünmüş, Asaf’a hak ettiği değeri verememişti. Kendini affettirmek isterken bile onun ne istediğini dikkate almak aklına gelmemişti. Canını yakıyordu lakin doğru, her yerde doğruydu. Asaf Karayel gibi birini hak etmiyordu. O kendi gibi dürüst bir insanla birlikte olmalıydı, ona hakkı olan değeri verebilecek birini sevmeliydi. Böylesi Yade’yi kahrederdi belki ama Asaf sürekli bir çocuk gibi davranan Yade’yle uğraşmak zorunda kalmazdı.
