Asaf bilinçli olarak onları yalnız bıraktığını adı gibi bildiği annesi ve Mahir’in yanına, mutfağa döndüğünde elleri titriyordu. Arkadaşının gözlerine kısa bir an bakıp sakin bir şekilde konuşmak için çaba gösterdi. “Mahir, ablanı buradan götür.”
Birinin bir şey söylemesine, annesinin olaya dâhil olmasına fırsat vermeden yanlarından ayrıldı. Aklında valizini hazırlayıp planladığından evvel Ankara’ya gitme fikri vardı. Hemen küçük bir çantaya eşyalarını koyup yola çıkabilirdi. İşi kabul etmekte kararlıydı, belki kendine ev bakarak görüşme gününe kadar oyalanabilir ve işe başlama günü kesinleştiğinde, bir eve yerleşerek kafasını dağıtabilirdi.
Yade olmazdı, özlem olsa bile kızın yakınlığı söz konusu olmazdı ve belki, bir ihtimal, bu şiddetli acı da canını yakıp durmazdı.
Odanın kapısını a
