&Lina’nın Gözünden &
Akşamın serinliği yüzüme çarptı, pencereyi hafifçe araladım. Ön koltukta oturuyor, dizlerimi birleştirip, ellerimi kucağıma koyuyordum. Direksiyon başında Berzan vardı; kararlı, sessiz ve… hâlâ insanın soluk alışını bozacak kadar etkileyici. Arkamızda koruma araçları, süratle ama dikkatle takip ediyordu.
Camdan dışarıya baktığımda şehrin ışıkları yavaş yavaş süzülüyor, eski taş binalar ve caddelerdeki sarı ışıklar, sanki geceyi uyandırıyordu. İçimde karmaşık duygular vardı. Bugün yaşadıklarımı düşünüyordum: o halüsinasyonlar, kriz, yatakta Berzan’ın yanımda oturması… aklımın almadığı, yüreğimi sıkıştıran bir gündü.
Ve şimdi yine yanımdaydı ; ama bu sefer yemek yemeye gidiyorduk. Normal bir yemek… ama benim için her adımı hâlâ bir savaş gibiydi. Keşke başka bir zam
