Tam bir ay olmuştu, İstanbul’dan ayrılalı. O kadar zaman geçmişti. İlk geldiği günden beri inişli çıkışlı duyular içindeydi Ada. Genelde her gün aynı saatlerde telefonu çalıyordu. Alışmıştı artık telelefonun bu melodisine. Sadece Sertaç aradığında çalan melodi.
İster istemez bu sesi duyduğunda mutlu oluyordu. Onun aradığını bilmesi yüzünü gülümsetiyordu. Fakat onunla hiç konuşmuyordu, onun sesini hiç duymuyordu, mesajlarına bile bakmıyordu. Biliyordu ki bir kere baksa yüreği durdurmaz cevap yazardı. Ama yine de çok hoşuna gidiyordu, onu her gün aynı saatte araması.
Aslında onu öyle çok özlemişti ki ona gitmek için kendince bahaneler arıyor ama bir neden bulamıyordu. Önce o bahaneye kendinin inanması gerekiyordu çünkü.
Geçen hafta başında yaşadığı hafif mide bulantısıyla yeniden h
