Kenan sinirle ayrıldığı eve dört saat sonra rahatlamak yerine kafasındaki sıkıntılarla geri döndü. Kendi odasına niyetlenmişti ama son anda vazgeçerek Ada'nın odasına yöneldi. Biraz onunla konuşup rahatlamaya ihtiyacı vardı.
Kapının önünde durdu usulca kapıyı tıklattı. İçerden ses gelmeyince kapıyı açıp odaya girdi. Kardeşi yatağının üzerine uzanmış uyuyordu.
Sessiz adımlarla yatağın yanına kadar ilerleyerek uyuyan güzeli izlemeye başladı. Kardeşinin evlendikten sonra tamamiyle değiştiği gözle görülüyordu. Ama son bir aydır yanlarında olmasına rağmen yinede eski zamanlardaki gibi olamamışlardı. Her zaman odasında tek başına zaman geçiriyor ya da beraber zaman geçirmek için kendini zorluyordu. Kahretsin! O adama karşı boş olmadığı, ona bakarken bile gözlerinden öyle belli oluyordu ki.
