Şu birkaç gündür yaşadığım mutluluğun artık hayatımın rutini olması muazzam bir şey değil mi? Bir ara yani o acıların üst üste geldiği zaman oradan hiç çıkamayacağımı düşünmüştüm ama şimdi sanki o günleri hiç yaşamamışım da hep bu mutluluk ummanındaymışım gibi hissediyorum. Ve mutluluğa alışmak çok kolay biliyor musunuz? Çünkü insanda bıraktığı his bağımlılık yapıyor. Benim de en sevdiğim bağımlılığım mutluluk olabilir sanırım.
Zilvanlıların tutuklandığı haberinden sonra ağzım kulaklarımda bir şekilde gittim bizimkilerle kahvaltıya. Onların son günü çünkü, Olivia ve John yarın işe dönmek zorunda, Tijen ablalara da ısrar ettik biraz daha kalın diye ama gitmek istediler. Berk'i zaten tutabilene aşk olsun.. Biz de daha fazla ısrar etmedik, bizim ne zaman döneceğimiz şimdilik muallak. Bir sür
