"Mavi"
Hastaneden eve ayaklarımı popoma vura vura kaçtım desem, yeridir. Hayatımda bu kadar işkence çekmedim ben.
Ordan çıktıktan sonra ise annem kafayı yedi , evet evet kesinlikle, kafayı yedi.
Durmadan bana yemek yedirmeye, meyve yedirmeye çalışıyor, azıcık hareketlensem "nereye" diye soruyordu.
Banada ufak ufak geliyorlardı artık. Son lokmayı da ağzımın içine içine soktuktan sonra lavaboya diye kaçtım evden. Üzerime hırkamı geçirip topukladım anında.
Sahile gidip kafa dinlemek istiyorum, şu bir kaç gündür yaşadıklarım , pişmiş tavuğun başına gelmezdi ya, neyse...
O kadar karmaşanın arasında kendi derdimi unuttum resmen. Selim'in yokluğu o kadar kötü ki... Her yerde kendini belli ediyor ,gözlerim onu arıyor... Özlemden midir bilmem, sürekli kokusu burnumda...
Sahile doğru yürür
