Fatih olduğu yerde durdu. Gülüyordu. Neden gülüyordu ki elinde hançerle bana doğru gelişi beni korkuturken o neden gülüyordu. Hâlâ da gülerek üzerime geliyordu. Duvara çarptım daha gidecek yerde kalmamıştı. Tam dibime kadar geldi. Hançeri yüzüme doğru uzattı.
"Çok keskin ve çok sivri. "
Yutkundum. Korku dolu gözlerle hançere bakıyorum.
"Neden korkuyorsun ? "
Bu durumdan korkmam mı gerekiyor.
"Bu hançeri bana çok özel biri verdi. Özel olarak kendi elleriyle yapmış. "
Biraz rahatladım. Bana sadece hançeri göstermek istedi herhalde. Hançeri inceledim. Tuhaf bir şekli vardı. Üzerinde Osmanlıca bazı kelimeler yazıyordu. Burdan okuyamıyordum. Sapı renkli elmaslarla yapılmış. Sanki Fatihin elinde parlıyordu gibi.
"Uzun yıllardan beri ben de duruyor. Ama artık birine vermek istiyorum beni
