Ağaçların arasından kayan gölgeler gördüğüme yemin edebilirdim. Şehirden kilometrelerce uzaktaydık; yanımızda sadece iki araba dolusu adam vardı ve orman, olası bir çatışmada bize mezar olmaya fazlasıyla müsaitti.
Yanımıza genç bir adam yaklaştı. Can’a kısa bir selam verdi. Elinde metal bir kutu vardı.
“Telefonlar,” dedi.
Kaşlarımı çatarak Kerem’e döndüm. Cebinden telefonunu çıkarıp kutuya bıraktığını gördüm. Bunlar kafayı mı yemişti? Telefonumuz da olmazsa, bir ölüm tuzağının tam ortasında dış dünyayla bağı kopmuş birer kurban olacaktık.
Vakit kaybetmeden ve kimseye çaktırmadan parmaklarımı ekranın üzerinde gezdirdim. İkizlere bulunduğumuz konumun koordinatlarını gönderdim: "Yarım saat içinde benden haber alamazsanız, burayı cehenneme çevirin." Mesajın iletildiğine dair o küçük simgey
