“Gerçekten dizlerine yatıp anlatacağımı düşünmüyorsun, değil mi?”
“Tam da öyle düşünüyorum,” dedim. Ellerimle dizlerime iki kere vurarak,
“Gel hadi.”
“Saçmalama. Ben koskoca Can Atabeyliyim,” dedi, küçümseyen bir bakış atarak.
Ben de ona küçümseyen bir bakış attım.
“Eeee, ne olmuş yani? Ben de koskoca Nazlı Duru Alaz’ım ama senin dizlerine yattım.”
“Nazlı mı?” dedi şaşırarak. “İki ismin olduğunu bilmiyordum.”
Hay benim düşünmeden konuşan ağzıma…
Bunun için sonra kendime kızacaktım.
“Bana sadece annem Nazlı derdi,” dedim. “O yüzden o adımı kullanmıyorum. Kullanılması da hoşuma gitmiyor.”
Anladığını belirtir gibi başını aşağı yukarı salladı.
“Hadi, sen de nazlanma.”
Uzanıp kolundan tuttum ve kendime doğru çekmeye çalıştım ama adam, maşallah, heykel gibiydi; bir santim bile hareke
