Uzun uzun susar insan. Yorgundur artık. En çokta kırgın. Başkalarına değil aslında kendinedir kırgınlığı. Güvendiği, sevdiği, kendisinden çok başkasına inandığı içindir kırgınlığı.
Şimdi uzun uzun susma zamanıdır. Kendisiyle bile konuşacak halı kalmamıştır. Kolunu bile kıpırtadacak hali kalmadı artık. Dışarıdan baksan ağır bir depresyon halidir. Oysa depresyon değil. Sadece bitmiştir her şey.
Attığı her adım boşluğa savrulur. Kendisi de büyük bir boşluk içinde. Ne güvenecek bir yanı kaldı artık, ne de sevecek duyguları. Her şey simsiyah bir gökyüzü oldu. Tıpkı karşımda oturan adamın kaybolan ruhu gibi kayıptır artık.
"Dünyaya dönüp anlatacak mısın artık?" Tek yudum almadığı kahve bardağını ellerinin arasında döndürmeyi bırakıp sonunda konuşmaya başladı. Tamam beklerim, ama merak ediyor
