Gece ateşi çıkan Devrim ile ilgilenmek için tüm gün evdeydi Kader. Kocasının sağlığına kavuşması için elinden geleni yapıyordu. Tüm öğünlerini yattığı yerden yiyen adam meyve gibi ara öğünlerini Kader'in kendisine yedirmesini sağlıyordu. Aradığı, özlediği şefkati hastalığında bulmuştu. Bundandır ki iyileşmekte acelesi yoktu. Bu bahaneyle yatağına, karısının yanına geri dönmüştü. Kader de salonda yatmak gibi bir teklifle gelmediği için mutluydu. Her şey yoluna giriyor gibi görünüyordu. Geriye kalan tek şey aralarındaki buzları eritmekti. Devrim bu hastalığın ona bahane olacağına inanıyordu. Kader elinde bir tabak meyve ile odaya dönünce yüzünde genişlemek için bekleyen gülümseyi sakladı. Eğer adı buysa mutluydu.
"Elma doğradım sana," diyen karısına artık tutamadığı tebessümü bahşetti.
"
