Daha gözümü açmadan burnuma o tanıdık ama sanırım kimse tarafından sevilmeyen koku doldu. Hastane kokusu. Olmamıştı. Başaramamıştım. Acaba beni kim bulmuştu? Odada çıt çıkmıyordu. Kimsenin olmamasını ümit ederek gözlerimi açmaya karar verdim. Neyi başarmıştım ki bunu başaracaktım.
Gözümü açtığımda karşımda Dağhan ve Mehmet Karatan vardı. Dağhan' ın gözünde saf nefret görüyordum. Abisinden hamile olduğum zamanlardaki kadar saf nefret. Bu garip bir durumdu. Yaptığım şeye kızdığını düşünsem ölsem mutlu olacak kadar benden nefret ediyor gibi bakmazdı herhalde. Eğer benden kurtulmak istiyorsa da evliliği devam ettirmek için uğraşmazdı.
Mehmet Karatan bizi korkuttun falan bir sürü laf etti. Gitti. Onu tanımasam beni sevdiğini ve benim için endişe ettiğini zannederdim. Odada bizden başka kims
