İlahi Bakış Açısı
Malikane her zamanki görkemiyle ayakta duruyordu ancak içinde barındırdığı gerilim duvarlarından taşıyordu. Anıl salondan çıkıp yukarı çıkmış ve Asil’in çalışma odasında koltuğa gömülmüş bir şekilde oturuyor, elindeki elmayı ısırırken düşüncelere dalıyordu. Burnundaki kızarıklık az önce yaşanan gerilimin sessiz bir kanıtı gibiydi.
Odanın kapısı aniden açıldı ve Asil içeri girdi. Yüzündeki gergin ifade, alnındaki kırışıklıklarda okunabiliyordu. Anıl’ın burnundaki durumu görünce, dudaklarında hafif bir bükülme belirdi.
“Gördüğüm kadarıyla hayatta kalmışsın,” dedi Asil, sesi soğuk ve mesafeliydi.
Anıl sırıttı, gözlerinde her zamanki o muzip parıltıyla. “Neredeyse, abiciğim. Neredeyse. Ama merak etme, Dilek hanım harika bir hemşirelik yeteneği sergiledi.”
Asil’in kaşlar
