Annemin gözleri öfkeyle bakıyordu ikimizde de. Birleşen ellerimize baktı aynı Önder gibi. Birçok duygu vardı o an yüzünde. Hangisine tutunmam gerektiğini bilemedim. Annem benim için çok şey ifade ediyordu onunla bu şekilde karşı karşıya kalmak beni en net haliyle üzüyordu perişan ediyordu. Beni perişan edişlerine sayacaktı tüm bunları. Ama ben emindim ki ben yine de ondan her zaman çok daha fazla üzülen taraf olacaktım. Annem hiçbir zaman benim kadar üzülmeyecekti. Bazen annemin duygularını aldırdığını düşünüyordum. Keşke ben de annem kadar ruhsuz ve duygusuz olabilseydim. Olamıyordum ama bir şekilde yapamıyordum bunu vicdanımın önünde dimdik kalamıyordum. En çok da kendim için hırsla güçlü durmak isterdim ama bunu yapamıyordum.
Annem adımlarını tam karşımda durdurduğunda Dağhan yine ban
