Her günüm ölümün endişesiyle geçiyordu.
Bir Kölenin Anıları 6. Tablet 6. Cümle
Kolumun iç tarafını yavaş yavaş okşarken adamın gitmesini bekledim. İstediğim gibi çıkardığımız sesler birinci cariyeye haber götürecek kişiyi ikna edecek kadar gerçekçi çıkmıştı. Adamın bir an bana dokunacağını düşünsem de bunu yapmadığı için minnettardım. Onunla sevişmek istemiyordum.
Örtülerin arasında otururken elimden geldiğince ondan uzakta oturuyordum. Biraz önce köleden yemek istemişti. Bu davranışından kolay kolay yanımdan ayrılmayacağına emin olmuştum. Ona git diyemezdim. En azından benimle ilgilenmek yerine elindeki deriden tuhaf bir metin okuyordu. Tuhaf diyordum çünkü Ezulla'nın bildiği dillere benzemiyordu.
Sonunda kapı çaldığında aramızdaki mesafenin ne kadar tuhaf görünebileceğini düşündüm.
