Çayları kulplu bardağa doldurmuş, ayağına Sibel’in kroslarını geçirmiş, Seval teyzeye doğru ilerliyordu. Aklı o kadar doluydu ki konuşacağı konuyu, kelimeleri sıraya koyarken önündeki taşı göremedi. Bir an ayağı tökezledi, düşecek gibi oldu. Seval teyze ‘aman oğlum!’ diye ayaklanırken Timuçin kendini toparladı.
“Kalkma anacım kalkma! Geldim iyiyim. Küçük bir kaza neyse ki!”
“Oğlum olmuş mu hiç o terlikler ayağına?” diye kıkırdamaya başlayan Seval teyze Timuçin’in yüreğine su serpmişti. Tek onların yüzü gülsün de varsın ben tökezleyip düşeyim, varsın ellerim de yansın bu çaydan diye iç geçirdi.
“Sorma ana ya bu nasıl terlik? Ellerim doluydu giyemedim ki ayakkabıları. Mecbur geçirdim bende bunları ayağıma.”
Seval teyze zaten şüpheleniyordu. O kahvaltıdan sonra ismi pek çok kez anılmıştı
