Montumu giyip evden çıktığımda ağırlık yapmasın diye çantamı bırakmıştım ve astım spreyim, anahtar, para, telefon gibi gerekli eşyalarımı montumun cebine koymuştum. Apartmandan dışarı adım attığımda yüzüme çarpan soğukla atkımı yukarı çekip ağzımla burnumu kapattım. Kafe evime yürüme on beş dakikalık mesafedeydi. Saygın’ı aramayı düşündüm ama vazgeçtim. Arabayla bu mesafe sadece birkaç dakika sürecekti ve çalışırken meşgul etmek istememiştim. Bu kadar kısa mesafeye başka taksi de gelmezdi mecbur yürüyecektim. Eldivenime rağmen ellerimi cebime koyup kaldırımdan ilerlemeye devam ettim.
Aklımda sürekli Cemile’yi teselli etmek için hangi sözleri söyleyeceğim vardı. Ben Saygın olmasa toparlanamazdım onun arkadaşça yaklaşımı bana destek olmuştu. Tabi bir de Tamer gece vakti tecavüz etmeye çalış
