“Sil o gözünü, geç kalıyoruz." diyerek kapıya doğru adımlamaya başladı. Elimin tersiyle gözlerimi silerek peşinden ilerledim.
Odadan çıktığımız da elimden geldiğince uzağında durdum. Poyraz merdivenleri yavaş ve sakin adımlar ile inerken dönüp bir kere bile arkasına bakmıyordu. Aşağı indiğimizde büyük bir kahvaltı masası karşıladı bizi. Herkes masadaki yerini almış, indiğimizde ise bakışlar üzerimize dönmüştü.
"Hoşgeldin Oğul." Poyraz’ın annesi bana nefretle bakarak tekrar Poyraz’a döndü.
Afiyet olsun herkese,” dedi Poyraz. Ardından baş köşedeki yerini aldı.
Nereye oturacağımı bilmeden masaya bakıp durdum.
“Yan tarafıma gel!”
Poyraz’ı duyduğumda isteksiz adımlarla ilerleyip yanına oturdum. Zühre hanım hariç, herkes varlığımdan rahatsız gibi kaçamak bakışlar atıyor tekrar önlerine
