Kapı kapandıktan beş dakika sonra Lena hala aynı yerde heykel gibi kalakalmış, düşüncelere boğulmuştu. Önüne düşen siyah saç tutamlarını çekmek bile aklına gelmemişken kapanan kapı anahtarla tekrar açıldı. Poyraz gülümseyerek kapıdan içeri girince Lena'yı öyle bulmayı beklemiyordu. Elindeki poşetleri yere atarcasına bırakıp kadının yanına koştu.
"Hey, iyi misin Lena, ne oldu?"
"İyiyim. Ben sadece daldım öyle. Uykumu alamadım sanırım." diye bir yalan uyduruverip gülümsedi kadın. Ne diyecekti yani, ölü nişanlını görmeye başladım, hayal dünyam bu kadar yaratıcı benim mi? (!)
Poyraz ne kadar ikna olmasa da gülümsemeye çalıştı. Şu şartlar altında kadının üzerine gitmek doğru bir hamle değildi. Hala ilaçlarını kullanıyordu ve iyileşme evresinde böyle hızlı gerilemeler yaşanması çok normaldi.
