Bu soru karşısında arkasına döndü. Masal tam önünde duruyordu. Tek fark saçlarını toplamıştı ve yüzü de nemliydi. Onun duşta olmadığını o an anlamıştı. “ Seni görmek istedim. Ve bir de üzgün olduğumu söylemek.”
“ Üzgünsün demek. Tuhaf... Bu evde bu kelimenin inandırıcılığı olduğuna inanmıyorum maalesef. O yüzden kendini yorma. Dün yaptığın gibi sus ve odamdan çık.” Dedi sertçe. Ona bakmamıştı bile. Cam kenarında duran kanepeye oturup dışarıyı izliyordu. Tek amacı onu görmemekti. Çünkü ona kırılmıştı. Bu evde herkese biraz kırgındı ama ona kırılmıştı. Onun da Murat ve Sude gibi kendisini anladığını düşünürdü hep. O yüzden onlarlayken huzurlu olurdu. Ama öyle değildi. Engin diğerleri gibi cesur davranmamıştı. En ihtiyacı olduğu anda babası gibi onu yüz üstü bırakmıştı.
Oda da telefonun
