Masal ise Emir’in iyileştiğini gördükten sonra eve geri dönmüştü. O zamana kadar babasıyla tek kelime konuşmamıştı. Nedense bunu bir kez olsun istememişti. Bir evladın babasıyla konuşmak istememesi kadar acımasız bir durum olamazdı. Adam da üstelemişti. Eve döndüklerinde zaten konuşacaklardı. Öyle de olmuştu. Masal eve girer girmez tüm ev halkının bakışlarıyla karşılanmıştı. Ama içlerinden biri yerinden kalkıp yanına gelmişti. Babaannesi yaşlı gözlerle toruna sarılıp saçlarını okşamaya başlamıştı. Onun konuşabildiğini öğrendiğinden beri bu anı beklemişti.
“ Masalım. “ dedi ağlamaklı bir sesle. Sonra geri çekilip kızın güzel yüzüne bakmıştı. O kadar güzel görünüyordu ki yaşlı kadın duygulanıyordu. Duru güzelliği ve masumluğu herkesten farklı yapıyordu onu. “ Bir kez bana babaanne der misi
