KARDELEN
Sabah gözlerimi araladığımda odada tuhaf bir sessizlik vardı. Yanıma uzanmış olması gereken Cihan Ali’nin sıcaklığı yoktu yanımda. Elimi uzattım, yastığına dokundum, soğumuştu bile. Kalbim bir anda sıkıştı.
“Cihan Ali?” dedim fısıltıyla ama cevap yoktu.
Yataktan fırladım. Korku dolu hâlimle koridora, banyoya, hatta pencerenin önüne kadar koştum. Yok. Hiçbir yerde yok. Kocaman hastanede bir anda boğuluyormuş gibi hissettim. Hemşire de yok ortalıkta. İçime büyük bir korku çöreklendi. Ben bu kadar derin uykuya nasıl daldım ya? Ne oldu da onu duymadım? Ya yine bir şey olursa… ya o herifler...? Hemen geri dönüp tuvalete de baktım ama yoktu.
Tam da o sırada kapı nazikçe tıklatıldı. Kalbim yerinden fırlayacak gibiydi. “Gel!” dedim refleksle sesim titriyordu.
Kapı açıldı. İçeriye o s
