"Sabahın köründe kapı mı çalınır ya!?"
Kendi kendime mırıldanıp dakikalardır durmasını beklediğim zil sesini duymamak için kafamın altındaki yastığı kaldırıp kafamı yatağın zeminine yastığı da kulağımın üstüne yerleştirdim. Sesi duymamak için yastığı kulağıma bastırmaya başladığımda bu hiçbir işe yaramamıştı.
Eğer yine Çağın'sa kendimi keseceğim.
Kafamın üstündeki yastığı kaldırıp yataktan çıktım. Aynayı filan yok sayıp direkt odamın kapısını açmış merdivenlere yönelmiştim. Sıkmıştı bu durum. Tamam dün sinirliydi biraz o yüzden en son mesajlaşmamızı alttan alabilirim ama bu saatte kapıma dayanması kabul edilebilecek bir şey değildi.
Bunu daha önce de yapmıştı. Gerçi o zaman saat on bir filandı, şu an beş. Sabahın beşi. Komidinin üstündeki akıllı saatten görmüştüm saati. Daha havanın bi
