Hayatımın hiçbir köşesinde bu kadar sessizliğe maruz kalmadığıma yemin dahi edebilirdim.
Dakikalar önce yaşanan şeyler aklıma gelince lüzum var mıydı diye soruyorum kendime. Şu anda eve kendimi Ediz'le bıraktırmama lüzum var mıydı?
Gerçi niye düşünüyorsam ben olmasam kendisi de çıkmak istediği o evden çıkamayacaktı. Ediz oturduğumuz alana geri dönüp "İşim çıktı." diye dedesine söylediğinde Barbaros amca hiç gidişini kabullenecek gibi durmamıştı. Ben ortaya atılıp "Arkadaşım fenalaşmış, giderken beni de bırakır mısın?" demeseydim şu an hâlâ onlarla birlikte oturuyor olurdu.
Niye böyle bir şey yapmıştım bilmiyorum ama o an için lüzumu varmış gibi gelmişti.
Başımı yan tarafa çevirip ona baktığımda yola baktığını gördüm. Arabaya bindiğimizden beri hiç konuşmamıştı.
"Masada yanlış bir şey
